witte-kerkje02.jpg

Allerzielen in het Witte Kerkje

De parabel van de panfluit
Er was eens een boom, een onbekende boom ergens langs de waterkant, en geplant door niemand weet nog wie. Hij leefde daar breeduit met vele takken. Hij droeg de forse stem van de wind, of de doodse stilte van de avondlucht.
’s Winters was het leven kaal en zwiepend op de harde wind en met zijn twijgen als toegeklemde vuisten vol nieuwe belofte, stond hij maar te wachten tot het lente werd.
Ga je gang, knipoogde dan de voorjaarszon, en dan kwam hij weer toe aan zijn oude, groene uitbundigheid: zijn takken liepen weer uit en schoten bloesem van ingehouden leven: een lust voor de ogen!
En als de zomer kwam, maakte hij een donkere hand, gevuld met schaduw, gratis voor iedereen en soms een paraplu tegen de stromende regen.
Zo leefde die boom met al zijn takken jaar in jaar uit, zijn krachten verbergend en ontplooiend, op en neer in telkens vier seizoenen.
Maar op zekere dag kwam er een man, gewapend met een mes. De takken hielden van louter schrik het ruisen in. Er was geen ontkomen meer aan: de mooiste tak werd afgesneden, en de man nam hem mee naar zijn huis. Een dode tak, voorgoed van de stam en uit het leven weggesneden. Weggevallen uit de schaduw van velen, onopvallend, en straks natuurlijk vergeten: wat is een tak over een hele boom?
Drie dagen later kwam die man weer terug, en de boom stond windstil van doodsangst met al zijn takken: wie treft vandaag het bittere lot?
Maar kijk, de man ging zitten aan de voet van de boom, en blies op de afgesneden tak, die hij zijn panfluit noemde. Hij speelde een lied, en de boom verstond:
“Horen jullie mij? Ik leef! Ik leef!
En meer dan ooit tevoren!
lk leef! lk fluit! lk zing!”

Op 2 november is het Allerzielen. Dan komen mensen overal ter wereld bij elkaar in kerken en kapellen om kaarsen aan te steken Op deze dag herdenkt de Rooms Katholieke Kerk namelijk traditiegetrouw alle overleden gelovigen en in de mis of kerkdienst worden hun namen worden genoemd. In Protestantse kerken doen we dat op Eeuwigheidszondag, de laatste zondag van het kerkelijk jaar
Ook gaan veel nabestaanden naar begraafplaatsen, om deze op te ruimen en te versieren en samen hun overledenen te herdenken
Deze traditie stamt, voor zover bekend uit de abdij Cluny (klooster uit het Frankische Rijk) waar abt Odilo in 998 bepaalde dat alle met Cluny verbonden kloosters op de dag na Allerheiligen de gestorvenen op bijzondere liturgische wijze moesten herdenken.

vandepredikantoktnov2018Op vakantie een oud kerkje binnenschieten om een kaarsje aan te steken voor je overleden moeder, of een lichtje naast de foto van je dode oma brandend houden: overal ter wereld doen mensen dit. Niet alleen op 2 november.
Ook worden er, zoals ook in onze kerk, kaarsen gebrand als er iemand ziek is, examen moet doen of op een andere manier een duwtje in de rug nodig heeft. Het lijkt wel een alternatieve vorm van bidden: steun vragen voor wat moeilijk is. Ook door mensen die geen religie aanhangen.

In het christen- en jodendom heeft het aansteken van een kaars nog steeds een religieuze betekenis. Zoals de paaskaars, symbool van Gods liefde. Of het joodse Chanoeka, het feest van de lichtjes.
Op Allerzielen komen mensen bij elkaar om kaarsen aan te steken voor troost en hoop, als teken van vertrouwen dat de dood niet het laatste is wat een mens kan overkomen. Om verhalen te delen over nieuw leven en over een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waar de dood niet meer zal zijn. Beelden die iets vertellen over ons verlangen naar een wereld zonder dood en verdriet, zonder angst en pijn. Zoals die droom van Johannes in de Bijbel:

“Ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde” (Openbaringen 21)

Johannes droomt dat God bij mensen woont. Hij zegt niet of dit nu in de hemel is of op de aarde. Johannes zegt alleen dat God bij mensen woont, bij onze doden én bij ons die achter zijn gebleven.
Misschien herkent u momenten waarin u wordt opgetild uit uw verdriet, dat er een schouder is om uit te huilen, een kaartje op het goede moment, een goede vriend of vriendin die naar u luistert en die u voorzichtig leidt naar mooie en liefdevolle herinneringen. Dit zijn momenten van verwondering, momenten die we zelf niet in de hand hebben maar die ons overkomen. Dan voelt ons leven weer wat zachter en lichter. De breuk die de dood in ons leven heeft gebracht, voelt dan geheeld, al is het maar voor een moment. Dan voelt ons leven anders, niet meer zo verlaten, niet meer zo leeg en verdrietig. Dan lijkt zich een nieuwe weg te openen die we mogen gaan, niet zonder maar mét de doden. Want in elke herinnering vindt een ontmoeting plaats met de liefde die zij hebben geschonken, en dan beseffen we dat alles eindig is maar dat liefde blijft, voor altijd!

Liefde gaat voorbij de dood. Dát vertelt ons ook de parabel van de panfluit. Het is een verhaal dat ons vertelt dat als er leven uit ons weg vloeit, door de dood of door intens verdriet, dat ons leven tóch niet eindig is. Het verhaal van de panfluit geeft zicht op een ánder leven. We weten niet hoe dit er uit zal zien. Maar we mogen wel geloven dat God ons niet alleen laat en dat we samen mogen zingen:
Horen jullie mij? Ik leef, ik leef!
Meer dan ooit te voren.
Ik leef, ik zing, ik fluit!

Op 2 november a.s. bent u van harte welkom om een kaars te komen aansteken in het Witte Kerkje. De kerk is daartoe open tussen 13.00 en 17.00 uur. Ik zal dan daar aanwezig zijn. Ook voor een gesprek, mocht u daar behoefte aan hebben.

Ds. Evelijne Swinkels-Braaksma

Voorbedenboek

‘Lieve meneer God,
wilt u zondag in de kerk even opletten?
Dan kunt u mijn nieuwe schoenen zien’.
(uit: Lieve Meneer God, Kinderen schrijven aan God)

Voorbeden vormen een vast onderdeel van onze zondagse diensten.
In gebed, gezang en vaak ook als mensen kaarsjes aansteken voor aanvang van de dienst.
We staan dan stil bij een persoon, groepen (familieleden, vrienden, vluchtelingen) of bepaalde zaken (vrede, verkiezingen) die ons bezighouden of aan het hart gaan. Voorbeden hoeven niet alleen maar over verdriet of nare dingen te gaan. Ook voor vreugde of dankbaarheid is er plaats. De kerk is een gemeenschap waar we vreugde en verdriet delen met elkaar en met de Eeuwige.

In de startdienst van 9 september hebben we een begin gemaakt met een voorbedenboek. In de zondagse diensten ligt dit boek voortaan voor aanvang van de dienst voor in de kerk, naast de kaarsenstandaard.
In dit voorbedenboek kunt u uw eigen voorbeden schrijven. Dat kan in allerlei vormen: een zin, een woord, een spreuk, wens, een gedicht. Als het individuen betreft, dan graag in geanonimiseerde vorm, bijvoorbeeld: ‘Voor een dierbaar familielid, dat een zware tijd doormaakt’.
U bent van harte welkom om hierin te schrijven!


Ds. Evelijne Swinkels-Braaksma

Zoeken

ANBI

Afdeling Baarn van de
Vrijzinnigen Nederland

Kampstraat 8
3741 AR Baarn
RSIN: 800-11390

 

Facebook Image

Bestuur

G.J. Oldekamp Voorzitter

C.G. Bakker-Hänisch ten Cate Secretaris
Tel.: 035-5416926

A.M. Janson-Snel Penningmeester

H.J. Staverman lid

De bestuurders zijn onbezoldigd.

De voorgangers worden bezoldigd conform Centrale regeling van het hoofdbestuur te Amersfoort.

De balans, de staat van baten en de toelichting kunt u hier downloaden.

Predikant

Ds. Evelijne Swinkels-Braaksma

Reinoutsgaarde 26
3436 RB Nieuwegein

Verhuur Witte Kerkje: 

Mw. Annette Alberts

email

NPB_int.jpg
© 2016 Witte kerkje Baarn