witte-kerkje01.jpg

Van de predikant

Elke dag een godsgeschenk

Dit is mijn laatste column in dit mooie blad. Binnenkort neem ik immers afscheid van het Witte Kerkje en ga ik een andere geloofsgemeenschap dienen.

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en verpakken
in goede gedachten der herinnering ...

Is verwijlen
bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde ...
Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten ...

Is moeizaam
de draden losmaken
en uit het spinrag
der belevenissen loskomen
en achterlaten
en niet kunnen vergeten ...

Zo schreef ooit Dietrich Bonhoeffer, één van mijn meest geliefde theologen.
Hij beschrijft het zo treffend. Afscheid nemen is hard werken: het is terugkijken, dankbaar zijn, je los maken, pijn ervaren, niet vergeten wat goed was.

wat voorbij is dichtdoen
en verpakken
in goede gedachten der herinnering

Dierbare herinneringen heb ik aan mijn tijd in het Witte Kerkje. Ik kijk er met goede gedachten op terug.
Net als die Prediker in de Bijbel dat doet. Hij kijkt terug naar de tijd dat je jong bent en het leven je toelacht:
Haal je hart op aan de dagen van je jeugd (Prediker 12: 1)

Prediker adviseert ons in zijn boek elke dag te genieten van de dagelijkse dingen, te leven in het nu, van het moment. En hij spreekt daarmee zijn geloofsbelijdenis uit. Niet met veel woorden, geen dichtgetimmerde dogmatiek maar een vertrouwensuitspraak: denk aan God die je gemaakt heeft. Op alle momenten van je leven. Al die soms zo moeilijke fasen waar we doorheen gaan en dat je dan toch kunt zeggen: mijn begin en mijn einde is in en bij God, bron van alle leven. Het is een houvast voor alle dagen van je leven. Van begin tot het einde.
Elke dag een godsgeschenk

In het boek ‘Mijn dinsdagen met Morrie’, waar ik onlangs uit preekte, zegt professor Morrie tegen de veel jongere Mitch:
Het is onmogelijk voor ouderen om niet jaloers te zijn op jonge mensen. Maar het gaat erom dat je aanvaardt wie je bent en daarvan geniet. Het is jouw beurt om in de dertig te zijn. Ik heb mijn beurt gehad om in de dertig te zijn en nu is het mijn beurt om achtenzeventig te zijn.
Je moet ontdekken wat goed en wezenlijk en mooi is in je leven zoals het nu is. Eigenlijk ben ik voor een deel iedere leeftijd. Ik ben een kind van drie, een kind van vijf, een man van zevenendertig en een man van vijftig. Ik heb ze allemaal meegemaakt en ik weet hoe het is. Ik vind het heerlijk om een kind te zijn als het gepast is om een kind te zijn. Ik vind het heerlijk om een wijze oude man te zijn als het gepast is om een wijze oude man te zijn. Bedenk eens wat ik allemaal kan zijn! Ik ben iedere leeftijd tot aan mijn huidige leeftijd.
Aldus de wijze Morrie Schwartz in de laatste dagen van zijn leven.
Elke leeftijd een godsgeschenk.
Elke dag een godsgeschenk.

‘Partir c’est mourir un peu’
Afscheid doet iets in je sterven. De Fransen zeggen het mooi en ook zo treffend.
Want ja, afscheid nemen doet ook zeer.
Soms kies je zelf voor het afscheid, soms overkomt het je en moet je noodgedwongen afscheid nemen. Soms heb je het aan zien komen en soms komt het als een donderslag bij heldere hemel.
Afscheid nemen van een geliefde, van werk, van een dierbare vriendschap, of van een fijne plek om te wonen, we krijgen er allemaal in ons leven mee te maken. Je hebt je gehecht aan iemand die dicht bij je stond, met wie je lief en leed gedeeld hebt, met wie je bevriend was. Of je hebt je gehecht aan werk dat je graag deed of waar je een bepaalde identiteit aan ontleende. Je hebt afscheid genomen van een fijne plek waar je woonde en je gaat een nieuwe fase in. In deze onzekere tijd van het Corona virus zal dit voor veel mensen gelden. Maar ook als je niet te maken hebt met verdriet door Corona of je baan bent kwijtgeraakt, we hebben allemaal wel eens afscheid moeten nemen.

Is moeizaam
de draden losmaken
en uit het spinrag
der belevenissen loskomen
en achterlaten.

Afscheid nemen is iets loslaten wat je dierbaar is geworden. Je losmaken van de draden, de relaties, die je hebt gesponnen. Van de plekken waaraan je je zo hebt gehecht. De bijeenkomsten, de rituelen. Je zou het allemaal mee de toekomst in willen nemen. Maar dat gaat niet. Volgens Bijbelverhalen is dat zelfs niet wenselijk. Zo zwerven de Hebreeërs lange jaren door de woestijn, totdat zij kunnen loslaten en durven te vertrouwen op hun God.
Elke dag een godsgeschenk.

Geen zorgen voor de dag van morgen.
Jullie hemelse Vader weet wel wat jullie nodig hebben. (Matteüs 6: 32,34)
Ook Jezus’ volgelingen worden na zijn dood zonder hun leidsman en zonder spullen op weg gestuurd. Zekerheden zoals geld of een reistas mochten niet mee, zodat de volgelingen zich wel moesten openstellen voor wat de wereld hun te bieden had. Vertrouwend op de zorg van de Eeuwige.
Elke dag een godsgeschenk.

is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en niet kunnen vergeten...

Ik zal jullie niet vergeten.
Dank jullie wel voor alle liefde, vertrouwen en vreugde die jullie mij hebben geschonken.
Dat alles was een godsgeschenk.

Ik wens jullie van harte een mooie toekomst in het Witte Kerkje.
Want deze geloofsgemeenschap en deze plek heeft veel te bieden.
Een plek met leden en vrienden, die allemaal veel te bieden hebben.
Elk lid, elk mens een godsgeschenk.
Het ga jullie goed.
Ga met God en Hij zal met je zijn.

Ds. Evelijne Swinkels-Braaksma

Zoeken

ANBI

Afdeling Baarn van de
Vrijzinnigen Nederland

Kampstraat 8
3741 AR Baarn
RSIN: 800-11390

 

Facebook Image

Bestuur

P.J.C. Borgdorff Voorzitter

C.G. Bakker-Hänisch ten Cate Secretaris
Tel.: 035-5416926

A.M. Janson-Snel Penningmeester

De bestuurders zijn onbezoldigd.

De voorgangers worden bezoldigd conform Centrale regeling van het hoofdbestuur te Amersfoort.

De balans, de staat van baten en de toelichting kunt u hier downloaden.

Predikant

Ds. Evelijne Swinkels-Braaksma

Reinoutsgaarde 26
3436 RB Nieuwegein

Verhuur Witte Kerkje: 

Mw. Annette Alberts

email

baarn24.jpg
© 2016 Witte kerkje Baarn